vrijdag 2 december 2016

Bus gekocht

Twee maanden later dan verwacht, maar nu is het zover: DE BUS IS GEKOCHT! Afgelopen woensdag kwam Netty terug uit Belo Horizonte en vertelde ze ons dit goede nieuws. De aankoop is definitief. Het is een kleine bus (30 plaatsen) uit het jaar 2012. Dat betekent dat we er nog 11 jaar plezier van kunnen hebben. Volgens de wet mag een bus voor het vervoer van kinderen niet ouder zijn dan 15 jaar. Volgende week kunnen we hem ophalen. Dan zullen we ook foto’s maken en plaatsen op deze weblog.

Eigenlijk hadden we gehoopt dat de bus eind september al in ons bezit zou zijn. Maar helaas … het liep anders. Netty was van plan om met een bevriende mechanicus naar São Paulo te reizen om daar een aantal bussen te bekijken. Van te voren was er op internet uitgebreid onderzoek gedaan naar geschikte tweedehands bussen. Helaas moest de mechanicus tot twee keer toe afzeggen. De eerste keer werd hij opgeroepen om in een zaak te getuigen. En de tweede keer was hij aan de beurt van een medisch onderzoek waarvoor hij al maanden op de wachtlijst stond. Wij vroegen ons af wat Gods bedoeling hiermee was. “Moest Netty niet naar São Paulo, maar naar een andere stad omdat God een andere bus op het oog had?”

Half november kon Netty voor de eerste keer naar Belo Horizonte. Daar vond ze een geschikte bus. Er was alleen één probleem … de bus was duurder dan het beschikbare budget. Een paar dagen later kregen we een onverwacht appje uit Nederland. Een anonieme gever had een groot bedrag overgemaakt voor de aankoop van de bus. En dat terwijl niemand in Nederland wist dat er te weinig geld was voor de gevonden bus. Dit kan alleen God doen! Afgelopen woensdag ging Netty opnieuw naar Belo Horizonte om te onderhandelen met de verkoper. De komende dagen moet er nog een aantal documenten in orde worden gemaakt. Als het goed is komt de bus volgende week deze kant op en kan Bernard er eindelijk in rondrijden!

Over twee weken begint in Brazilië de zomervakantie en zullen we zes weken lang geen semi-internaat draaien. Toch zullen er wel regelmatig kinderen bij ons op het terrein te vinden zijn, omdat ze anders alleen op straat zouden rondhangen. Daarnaast zullen er verschillende groepen kinderen bij ons komen logeren. Zowel kinderen die hier vroeger hebben gewoond, als kinderen van het semi-internaat. Tot slot gebruiken we de vakantie om contacten te leggen in de sloppenwijk Esplanada. Vanaf februari zal het aantal kinderen van het semi-internaat dan eindelijk echt gaan groeien. Hier hebben we erg naar uitgekeken.

vrijdag 4 november 2016

Workshops

In onze nieuwsbrief, die vorige week uitkwam, hebben we uitgebreid aandacht besteed aan het semi-internaat en hoe een dagprogramma er gemiddeld uitziet. Naast de maaltijden, de kinderdiensten, het maken van huiswerk en het vrij spelen, mogen de kinderen ook meedoen met twee andere lessen: handvaardigheid en muziekles. De eerste is verplicht en de tweede vrijwillig. Hieronder schrijven we hier meer over.

Ieder woensdag komt er een lerares handvaardigheid. Ze is ontzettend creatief en maakt de leukste kunstwerken met de kinderen. Iedere week staat er een andere creatieve vaardigheid op het programma en worden er andere materialen gebruikt. Papier, stof, brooddeeg, verf, zand en zelfs rijst en bruine bonen hebben we al voorbij zien komen. Een kat van plastic flessen, een vliegtuig van wegwerpmateriaal, kleien met brooddeeg, een schilderij voor de verjaardag van Netty. Iedere week laten de kinderen trots hun nieuwste creaties zien. Het is mooi om te zien dat de kinderen op deze manier hun creativiteit kunnen ontwikkelen en leren om geconcentreerd met iets bezig te zijn.















Daarnaast hebben de kinderen de mogelijkheid om muziekles te krijgen van Bernard. Vorig jaar hebben we een cajon gekocht. De kinderen van het kindertehuis hebben hier toen dankbaar gebruik van gemaakt. Nu zijn de kinderen van het semi-internaat aan de beurt. Met een paar eenvoudige ritmes kunnen ze al snel met een liedje meespelen. Toch is dit in het begin nog best lastig. Zodra de gitaar erbij komt, raken ze de tel kwijt. Maar als er daarna ook nog bij gezongen wordt, wordt het helemaal moeilijk om standvastig hetzelfde ritme te blijven spelen. Als dit na een paar keer oefenen lukt, mogen de kinderen meespelen tijdens de kinderdiensten. Dit vinden ze geweldig en ze vechten er bijna om wie er mag spelen. Inmiddels hebben we een schema gemaakt met wie wanneer aan de beurt is. Vier jongens van 11 en 12 jaar oud uit de ochtendgroep zijn ontzettend fanatiek. Twee keer in de week krijgen ze nu les en ’s morgens vroeg overleggen ze al met elkaar wie welk liedje tijdens de kinderdienst zal spelen.

In de toekomst willen we meer van dit soort workshops aanbieden. Net zoals de muziekles, zullen deze workshops vrijwillig zijn. Het ene kind heeft bijvoorbeeld meer affiniteit met muziek en het andere meer met koken en bakken. Bij de muziekles wordt al snel duidelijk wie er wel en geen aanleg heeft. De kinderen zonder ritmegevoel haken meestal vlug af. Door deze workshops kunnen de kinderen ontdekken waar hun interesses en talenten liggen. Wel merken we dat de kinderen snel tot een succeservaring moeten komen. Hun doorzettingsvermogen is ontzettend laag en de kinderen zijn geneigd om snel op te geven. Maar misschien is dit juist een mooie gelegenheid om hieraan te werken.


vrijdag 28 oktober 2016

Nieuwsbrief

Nadat begin april de kinderen van het kindertehuis vertrokken, was het een aantal maanden erg rustig op het terrein van Horeb. Geen kinderen in de speeltuin of in het zwembad, een ongebruikte eetzaal en minder boodschappen. We keken uit naar het moment dat we weer meer kinderen mochten ontvangen. Op dinsdag 2 augustus was het dan zover en begonnen we met het semi-internaat. De maanden daarvoor stonden in het teken van uitrusten, opruimen, contacten leggen, materialen uitzoeken en het halen van het busrijbewijs. Nu zijn de speeltuin en het zwembad weer gevuld met kinderen, wordt de eetzaal weer gebruikt en is de boodschappenlijst een stuk langer. In deze nieuwsbrief vertellen we meer over het semi-internaat.

Heb je de nieuwsbrief niet in je mailbox ontvangen? Meld je dan aan in de rechterkolom.


















Wist je dat we in juni 2017 op verlof willen komen naar Nederland? De exacte data zijn nog niet bekend. Waarschijnlijk blijven we drie of vier weken. We zien er naar uit om iedereen weer te zien en komen graag presentaties geven in kerken en op scholen. Hiervoor kun je contact opnemen met ons TFC: info.bernardensusanne@gmail.com.

vrijdag 21 oktober 2016

Weekendje logeren

Eén keer in de twee weken helpen we mee met een kinderdienst in de sloppenwijk Macuco. Lees hier meer over in het bericht van 9 september. Inmiddels komen we er een half jaar en leren we de kinderen steeds beter kennen. Vorig weekend mochten acht kinderen een weekendje bij ons in huis logeren. Voor deze kinderen was het een geweldige ervaring, aangezien enkelen nog nooit hun wijk hadden verlaten.

Eerder in die week had de Braziliaanse Suzana, die de leiding over de kinderdiensten heeft, toestemming aan de ouders gevraagd. Na de kinderdienst op zaterdagochtend zouden de kinderen met ons mee gaan. Het was vorige week een drukte van belang. Toen eenmaal bekend werd in de wijk dat dit uitje georganiseerd werd, zagen andere kinderen natuurlijk ook hun kans. Van alle kanten werd aan ons gevraagd of zij ook mee mochten. Als de bus van het semi-internaat er is, kunnen we later in het jaar alsnog een uitje organiseren. Dan kunnen we veel meer kinderen meenemen en krijgen ook de anderen de kans om een dag door te brengen op het terrein van Horeb. 
















Met de acht kinderen, die blij en hard aan het zingen waren in het kombibusje, voelde het net als een schoolreisje. Bij ons op het terrein keken ze hun ogen uit. Op iedere plek speelden de kinderen eventjes, want ze konden gewoon niet kiezen. Dat de kinderen ’s middags ook nog mochten zwemmen, was voor hen helemaal geweldig. We hebben ze het hele weekend volop zien genieten. Zaterdagavond hebben we nog tot laat in de speeltuin gespeeld. Eén van de kinderen had tijdens het schommelen steeds een glimlach op zijn gezicht. Prachtig om te zien. We hebben veel kunnen werken aan onze individuele relatie met deze kinderen.

Zondag stond in het teken van feest. Op 12 oktober is het in Brazilië kinderdag en daarom organiseerde de kerk van Netty een groot feest op het terrein van Horeb voor de kinderen uit haar kerk. De kinderen uit Macuco mochten ook deelnemen. Suzana kwam deze dag helpen en kon daardoor nog vier kinderen uit Macuco in haar auto meenemen. Naast een kinderdienst, werden er spelletjes gespeeld, was er een clown die ballonnen vouwde en konden de kinderen genieten van suikerspin, ijsjes en nog veel meer. Zondagmiddag brachten we de kinderen weer naar huis en kregen we dankbare reacties van ouders en familieleden. Moe, maar voldaan reden we aan het begin van de avond weer terug naar huis.



vrijdag 7 oktober 2016

Levenslessen

Inmiddels zijn we tien weken bezig met het semi-internaat. De kinderen komen ontzettend graag en balen flink als ze een keer, om wat voor reden dan ook, niet kunnen. Op dit moment komen er 13 kinderen ’s morgens en 13 ’s middags. Waarschijnlijk arriveert binnen twee weken de bus en kunnen we in eerste instantie doorgroeien naar 30 ’s morgens en 30 ’s middags. Vanaf januari staan we open voor twee keer 50 kinderen. Bij ons kunnen ze weer echt kind zijn en spelen in een veilige en liefdevolle omgeving. Behalve tijd om te spelen, is er ook tijd voor serieuze zaken en besteden we aandacht aan christelijke thema’s zoals vergeving, eerlijkheid en liefde.

Een paar weken geleden hadden we een les over vergeving en wrok. Na een verhaal over een meisje dat ruzie had met een vriendin en haar van alles en nog wat toewenste, mochten de kinderen zelf aan de slag. Iedereen kreeg een witte lap en houtskool. De witte lap werd opgehangen en stelde je hart voor. Met houtskool mochten de kinderen naar hun lap gooien en deze zo vies maken als ze zelf wilden. Iedere zwarte vlek stelde een gevoel of gedachte van haat of wraak voor. Dat sommige kinderen met veel haatgevoelens kampten, werd al snel duidelijk. Een kind waarvan de moeder een paar jaar geleden vermoord is. Twee andere kinderen die stelselmatig door hun stiefvader genegeerd of vernederd worden. Dan kun je je wel voorstellen dat sommige kinderen zich flink uitleefden op hun witte lap. Daarna was het stil en mocht iedereen zijn gevlekte hart en zijn gedachten in gebed bij de Here Jezus brengen.
















Vorige week ging de les over eerlijkheid. De grote vraag hierbij was: Wat doe je als niemand kijkt? Hoe eerlijk ben je dan? Wederom moesten de kinderen zelf aan de slag en konden wij zien hoe eerlijk ze waren als niemand keek. In een aparte ruimte hadden we een aantal bakjes neergezet met verschillende soort snoepjes, chocolaatjes en koekjes. Ieder kind kreeg een zakje met daarin een briefje waarop stond hoeveel ze van wat mochten pakken. Bijvoorbeeld drie snoepjes, één chocolaatje en twee koekjes. Eén voor één werden de kinderen, zonder begeleiding, naar de aparte ruimte gestuurd om hun zakje te vullen. Daarna kwamen ze bij ons terug, moesten ze hun gevulde zakje bewaren en wachten totdat iedereen geweest was. In de tussentijd mochten ze niks opeten. Van te voren wisten de kinderen niet dat wij de inhoud van hun zakje zouden controleren. 

Toen iedereen geweest was, was het tijd om de zakjes te controleren. Het was voor ons heel interessant om te zien wie zich aan de opdracht had gehouden en wie niet. Het merendeel van de kinderen had keurig gepakt wat er op zijn briefje stond. Maar toch waren er ook kinderen die een paar snoepjes of koekjes extra hadden gepakt. Als consequentie mochten ze maar één ding kiezen en opeten. De rest moesten ze inleveren. De kinderen die zich wel aan de opdracht hadden gehouden, mochten alles houden. Het was een hele leerzame les. We hopen en bidden dat ze dit soort levenslessen nooit meer zullen vergeten.


zondag 25 september 2016

Camera op bezoek

Op dit moment hebben we opnieuw een aantal Nederlanders op bezoek, vijf in totaal. Inmiddels is het de vierde vrijwilligersgroep van dit jaar. Het is mooi om te zien dat er zoveel mensen in Nederland betrokken zijn bij dit zendingswerk. Helemaal bijzonder is het dat er mensen zijn die geld en tijd opzij zetten om het werk met eigen ogen te kunnen zien en daarnaast bereid zijn om de handen flink uit de mouwen te steken. Twee leden van de huidige groep kwamen met een bijzonder doel. Het schieten van honderden videobeelden om te gebruiken als promotiemateriaal voor Horeb.

Fabian en Ineke Akker hebben een eigen bedrijfje: Media in a Box. Hun werkterrein ligt op het gebied van video- en fotografie. Nu zijn ze twee weken bij ons om te filmen, zodat de achterban van Horeb en die van ons een beter beeld krijgen van het werk. Zelf maken ze trouwens ook deel uit van de achterban van Horeb, dus doen ze dit gratis. In het begin moesten de kinderen en wij wel even wennen aan de camera. Ben je aan zingen, staat er een camera voor je neus. Ben je eten aan het opscheppen, kijkt er een camera mee. Geef je een kind op zijn kop, brengt een camera het in beeld. Ga je boodschappen doen, loopt er een camera achter je aan. Gelukkig is niks live en wordt er nog van alles geknipt en geplakt. We beseffen ons dat dit voor jullie een ideale mogelijkheid is om meer van het werk te zien. Er worden meerdere filmpjes gemaakt, zodat de verschillende facetten van het werk goed in beeld komen. De komende maanden zullen we regelmatig zo’n filmpje op onze weblog plaatsen. Om jullie warm te maken, delen we hieronder alvast één filmpje. Dit is de “making of” van een aantal dagen filmen. Dit zijn nog niet de uiteindelijke beelden, maar het laat wel mooi zien hoe het filmen in zijn werk gaat.