vrijdag 24 februari 2017

Weer van start

Na een lange vakantie gingen we op dinsdag 7 februari weer van start met het semi-internaat. Wij hadden er zin in en de kinderen duidelijk ook. Dankzij de bus kunnen we nu veel meer kinderen helpen. De eerste dag mochten we 35 kinderen ontvangen. De afgelopen weken nam dit aantal iedere dag toe. Inmiddels hebben we 75 inschrijvingen en over een paar weken zullen dat er waarschijnlijk 100 zijn. Hieronder meer over de eerste drie weken.

De eerste dag begonnen we nog aardig rustig met 35 kinderen, waarvan 15 ’s morgens en 20 ’s middags. Afgelopen donderdag waren dat er twee keer zoveel: 29 kinderen ’s morgens en 41 ’s middags. De kinderen die ’s morgens bij ons zijn, zitten ’s middags op school. De kinderen die ’s morgens op school zitten, zijn ’s middags bij ons te vinden. Vanaf half twaalf hebben we beide groepen samen en is het echt druk. Om 12 uur eten we met zijn allen warm en daarna, vanaf half één, wordt het weer wat rustiger, want dan brengen we de ochtendgroep naar school.

Het grootste deel van de kinderen is uiteraard nieuw op het semi-internaat. Voor hen was het wel even wennen de eerste dagen. Waar moet ik mijn rugzak laten? Waar zijn de wc’s? Waarom moet ik doorspoelen? Hoe laat mogen we zwemmen? Waarom moet ik mijn huiswerk maken? Waarom moet ik groente eten? Waarom zijn er zoveel regels? Maar aan de andere kant zijn er ook zoveel dingen om van te genieten. Bijna overal zie je blije kinderen rennen, spelen en springen. Qua speelgoed zijn de kinderen duidelijk niks gewend. Nu kunnen ze kiezen uit puzzels, memorie, poppen en lego. 















Dat de kinderen enthousiast zijn, blijkt wel uit de manier waarop ze naar de bus komen rennen. Zodra de schoolbel gaat, staan wij ze al op te wachten. Eén voor één stappen ze blij de bus in. Ze kunnen niet wachten, totdat iedereen erin zit en we vertrekken. Ook op school vertellen ze enthousiaste verhalen aan hun klasgenoten. Bijna dagelijks komen er ouders op ons af met de vraag hoe het semi-internaat functioneert en hoe ze hun kinderen kunnen aanmelden. Maar voordat een kind wordt toegelaten, gaan we eerst bij het betreffende gezin op bezoek.

In het weekend gaan we vaak de wijk in. Of om een familie te bezoeken die hun kind wil inschrijven. Of vanwege een verjaardag. Of gewoon zomaar. De kinderen reageren altijd blij en verrast als ze ons zien. Die gezichtjes zijn onbetaalbaar. Morgen (zaterdag) gaan we weer op stap en zullen we zo’n tien huisbezoeken doen. Zondag wordt één van de kinderen 12 jaar en zullen we, als verrassing, een klein cadeautje brengen. Voor ons is dat de ideale mogelijkheid om bij iemand op bezoek te gaan en het gezin wat beter te leren kennen.




zaterdag 18 februari 2017

Bedankt!!

We zijn ontzettend blij met onze achterban. Dankbaar zijn we voor elke gift en ieder gebed. We beseffen ons heel goed dat we dit werk niet kunnen doen zonder deze ondersteuning. Dagelijks danken we God hiervoor. 

Vorige week hebben we onze achterban een bedankkaartje gestuurd. Helaas hebben we niet alle adressen kunnen achterhalen. Heb je ons in 2016 een gift gegeven, maar geen kaartje gehad? Mail ons dan je adres, want we willen je heel graag een kaartje sturen. Mocht je iemand kennen die ons heeft ondersteund, maar geen kaartje heeft gehad, laat dat ons dan ook weten.


vrijdag 10 februari 2017

Bezoek sloppenwijk

De Braziliaanse zomervakantie is voorbij en het semi-internaat is weer begonnen. Nu niet alleen met kinderen uit Cava Grande, maar ook met kinderen uit de sloppenwijk Esplanada. De afgelopen week mochten we al 27 kinderen uit deze wijk ontvangen. De komende weken zal dit aantal verder oplopen. Zoals beloofd zullen we deze keer meer vertellen over de bezoeken aan Esplanada. Voor ons een indrukwekkende en leerzame ervaring.

De wijk Esplanada is tegen een heuvel opgebouwd. De straten bestaan uit zandweggetjes. Ontzettend stijl en onbegaanbaar met de auto. Bij ons eerste bezoek had het de dag ervoor flink geregend. Overal lag modder en regelmatig gleden we bijna uit. We zagen veel armoede. Meer armoede dan we eerder in Brazilië hadden gezien. De elektriciteit wordt illegaal afgetapt en de huisjes zijn provisorisch op de riolering aangesloten. Sommige bewoners hebben geen stromend water en hebben hun voorraad water in tientallen flessen staan.

Een jonge vrouw uit onze kerk woont aan de voet van deze heuvel en kent veel mensen uit Esplanada. Sowieso van gezicht en soms ook bij naam. Voor Netty en ons was zij de ideale persoon om ons te introduceren bij de bewoners. Ook haar elfjarige zoontje ging mee. Al vrij snel kwamen we een donkere jongeman tegen. Hij zij ons vriendelijk gedag. Later hoorden we dat hij een van de grootste drugscriminelen van de wijk is.  Een half uur lang werden we min of meer onopvallend door een tiener gevolgd. We werden duidelijk in de gaten gehouden. 





















Bij ons eerste bezoek vertelden we vooral over ons werk. Het tweede bezoek zouden we gebruiken om de inschrijvingen te doen. Over het algemeen waren de reacties positief. Veel moeders, meestal alleenstaand, zagen ook wel in dat het voor hun kinderen niet goed is om veel op straat te zijn. Een moeder vertelde ons dat veel jongeren gewapend rondlopen en dat er overal op straat drugs wordt gedeald en gebruikt. Sommige ouders waren, zoals begrijpelijk, een beetje wantrouwend, maar zijn later toch bijgedraaid.

Veel moeders gaven aan graag te willen werken, maar hun kinderen niet alleen te willen laten. Dit is een probleem dat we continu tegenkomen. Jonge vrouwen, als tiener zwanger geworden, kinderen van verschillende mannen, weinig tot geen opleiding. En als ze wel een baan hebben, dan is dat met een minimum inkomen of minder. Oftewel onmogelijk om opvang voor hun kinderen te betalen. Soms is er wel een tante of oma die wil oppassen, maar dan woont er een agressieve of verslaafde oom of opa in huis. Het grote dilemma is: werken of voor je kinderen zorgen.

Na ons tweede bezoek keerden we met 15 inschrijvingen terug naar huis. Inmiddels zijn we een week verder. Dagelijks komen er vragen van ouders hoe het semi-internaat functioneert en hoe ze hun kinderen kunnen aanmelden. Een moeder die in eerste instantie nee zei, zocht ons dinsdag op en woensdag konden haar drie kinderen al beginnen. Op dit moment zitten we op 29 aanmeldingen en hebben we nog een aantal familiebezoeken staan. We zijn blij met deze ontwikkelingen. Over twee weken zullen we meer schrijven over hoe deze kinderen hun eerste dagen op het semi-internaat hebben ervaren.


zaterdag 28 januari 2017

In de ban van logeren

Eigenlijk wilden we deze keer iets schrijven over onze bezoeken aan de arme families in onze buurt. Inmiddels zijn we voor de eerste keer de sloppenwijk Esplanada ingegaan. Deze week zullen we onze bezoeken voortzetten en de kinderen officieel uitnodigen voor het semi-internaat. Daarnaast zijn we op dit moment nog helemaal in de ban van de logeerpartijen. We kwamen tot de conclusie dat we nog veel mooie foto’s hebben en een paar leuke anekdotes. Deze willen we jullie niet onthouden. Volgende keer meer over Esplanada.

Vorige week hadden we vier jongens tussen de 7 en 10 jaar oud over de vloer. Behalve het zwemmen, vonden ze het heerlijk om bij ons in huis te spelen. Na het kampvuur wilden de jongens graag een kussengevecht houden, maar dan met de lichten uit. Het was pikdonker en ook voor ons ontzettend spannend. Want je had werkelijk geen idee wanneer er een kussen met volle kracht op je hoofd terecht zou komen.

De jongens wilden graag vissen. Aangezien we een meertje naast ons terrein hebben, was dat geen probleem. Dunne bamboestengels kappen. Haakjes, dobbers en visdraad kopen. Wormen zoeken en vissen maar. Ze hebben heel wat uurtjes langs de kant gestaan. De schildpad op de foto komt ook uit het meertje. ’s Morgens vroeg had iemand die per ongeluk aan de haak geslagen en één van de jongens mocht hem mee naar huis nemen.




























Afgelopen week hadden we zeven jongens tussen de 12 en 14 jaar oud te gast. Bernard had het soms zwaar te verduren in het zwembad. Veel stoeien en veel kopje onder. En ondertussen goed kijken of niet iemand te lang onder water bleef. Deze jongens wilden graag een vlot bouwen. Dus een dikke bamboestengel kappen. De stengel in stukken zagen. De stukken aan elkaar vastbinden. Het vlot te water laten en varen maar. De tieners hebben ervan genoten.

’s Avonds in het donker speelden we verstoppertje. Dat was nog best lastig. Had je eindelijk iemand gevonden, dan had je nog geen idee wie het was. Zo donker was het. ’s Avonds hadden we uiteraard weer kampvuur. Deze keer, op verzoek, met marshmallows. Na het kampvuur wilden de jongens graag nog even muziek maken. En ja hoor … alle kerstliedjes van het semi-internaat kwamen weer voorbij.

Voor het slapengaan waren ze helemaal onder de indruk van onze elektrische tandenborstel. “Huh, hij draait vanzelf! Hoe kan dat?” Ook zagen ze een scheerapparaat liggen: “Wat is dat? Mag ik ook eens?” Eén voor één even proberen. “Hé, dat kietelt.” Bernards lenzen blijven altijd interessant. Dan kijken er opeens vijf paar ogen mee, terwijl je je lenzen indoet. “Kun je ze ook bij mij in doen?” vraagt altijd wel iemand. “Uhm, nee, dat kan niet.”




























Inmiddels hebben we vier logeerpartijen gehad. Deze week hebben we de laatste. De kinderen van het semi-internaat zijn inmiddels allemaal aan de beurt geweest. Nu komen er negen kinderen slapen, die vroeger in het kindertehuis hebben gewoond. Zes daarvan slapen bij ons in huis en drie bij Netty. We hebben er nu al zin in. Nog één week en dan zit de zomervakantie erop. De scholen beginnen aan het nieuwe schooljaar en wij gaan weer verder met het semi-internaat.

zaterdag 14 januari 2017

Kampvuur en kussengevecht

Op dit moment is het in Brazilië zomervakantie. Begin februari gaan de scholen van start met het nieuwe schooljaar en zal ook het semi-internaat weer beginnen. Maar dan met het gebruik van de bus en een flinke toename van het aantal kinderen. De komende weken zullen we gebruiken om de meest arme families bij ons in de buurt te bezoeken en om te kijken of hun kinderen in aanmerking komen voor het semi-internaat. Meer hierover in ons volgende blogbericht. Deze keer vertellen we meer over de twee logeerpartijen die we tijdens de vakantie inmiddels hebben gehad.

De eerste keer waren de kleintjes van het semi-internaat aan de beurt. Vijf kinderen tussen de 4 en 7 jaar oud. Donderdagochtend haalden we ze op. Eén nachtje zouden ze blijven slapen en vrijdagmiddag zouden ze weer naar huis toe gaan. De meeste kinderen hebben thuis geen fatsoenlijk bed en sommigen slapen op een oud matras op de grond. Toen een vijfjarige jongen zijn logeerbed zag, vroeg hij: “Mag ik nu al gaan slapen?” Iedere keer als hij zijn bed zag, begon hij weer: “Wat een lekker bedje. Ik zou nu wel willen slapen.” Beide middagen hebben de kinderen uren in het zwembad doorgebracht en hebben ze heel wat watervrees overwonnen. Tijdens het semi-internaat hebben de kleintjes meestal niet de kans om te zwemmen, maar nu grepen ze deze met beide handen aan. Van voorzichtig het water in stappen, tot springen, duiken en onder-water-zwemmen. Het zwembad is trouwens ondiep. Een vijfjarige komt met zijn voeten op de bodem.















Afgelopen week waren de meiden tussen de 8 en 11 jaar oud aan de beurt. Weer hetzelfde idee als bij de kleintjes. Oftewel één nachtje logeren en veel zwemmen. Daarnaast waren de meiden op hun tijdelijke slaapkamer te vinden om te spelen met barbies. Of zaten ze bij ons aan tafel spelletjes te spelen, te puzzelen of te kleuren. ’s Avonds maakten we een kampvuur en mochten de meiden de liedjes kiezen om te zingen. Bijna alle liedjes van het semi-internaat kwamen voorbij, inclusief een aantal kerstliedjes. Het kussengevecht, met onze deelname, kon uiteraard niet ontbreken voor het slapen gaan. Toen we bij het weggaan vroegen: “Wat vond je het allerleukste?”, kregen we als antwoord: “Het zwemmen, het kussengevecht, het kampvuur, het samen naar de bakker gaan … uhm … eigenlijk alles!”

Beide logeerpartijen waren een groot succes. Behalve dat het voor de kinderen natuurlijk een geweldige ervaring is, is dit voor ons een ideale mogelijkheid om de kinderen beter te leren kennen en veel individuele aandacht te geven. Andersom leren de kinderen ons ook op een andere manier kennen. Volgende week zijn de jongens tussen de 8 en 11 jaar oud aan de beurt. Gevolgd door de kinderen van 12 en 13 jaar oud. Daarnaast komen er ook kinderen logeren die niet op het semi-internaat zitten.


vrijdag 30 december 2016

Twee keer Kerst

Vorig week konden we tot twee keer toe het kerstfeest vieren. De eerste keer met ongeveer 25 kinderen van het semi-internaat. Drie dagen later deden we het feest nog eens uitgebreid over met bijna 40 kinderen uit de wijk Macuco. Twee verschillende groepen kinderen, twee verschillende feesten, maar één thema: “Jezus, het mooiste cadeau van God voor ons.” Hieronder schrijven we meer over deze feesten.

Met de kinderen van het semi-internaat waren we ruim een maand bezig met de voorbereidingen voor Kerst. Iedere week leerde Bernard de kinderen een nieuw kerstlied aan, zodat ze uiteindelijk zes verschillende kerstliedjes kenden. Zes kinderen oefenden extra hard op de cajon, zodat ze ook tijdens het kerstfeest mochten spelen. Netty vertelde iedere dinsdag een Bijbelverhaal dat met kerst te maken had, zoals de aankondiging van de geboorte van Jezus. Daarnaast leerden de kinderen Jesaja 9:6 uit het hoofd. Tot slot maakte Susanne iedere donderdag een kerstwerkje met de kinderen. Twee weken voor het feest werd ook de eetzaal aangekleed, werden alle gemaakte werkjes opgehangen en kwamen de kinderen steeds meer in de kerststemming.















Dinsdag 20 december was het dan zover. Inmiddels was de zomervakantie al begonnen en waren alle kinderen vrij. Met de ochtend- en middaggroep samen vierden we het kerstfeest. We begonnen met een dienst. De kerstliedjes werden gezongen, we keken naar een filmpje en Netty vertelde het verhaal van de wijzen. De vijf oudste kinderen speelden hierbij de rollen van Jozef, Maria, en de wijzen. Net zoals de wijzen een cadeau gaven aan de pasgeboren Jezus, hadden de kinderen ook nu de opdracht gekregen om een cadeau te geven aan Jezus. Sommige kinderen hadden een kaart of tekening gemaakt. Andere kinderen hadden bloemen geplukt. Na de dienst, was er taart, frisdrank en nog meer lekkers en mochten de kinderen vrij spelen.

Vrijdag vierden we opnieuw kerst, maar nu met de kinderen uit Macuco. Eén keer in de twee weken helpen we daar mee met een kinderclub op zaterdagochtend. Nadat er eerder al acht kinderen uit deze sloppenwijk bij ons hadden gelogeerd, hadden we de kinderen beloofd dat, zodra de bus er zou zijn, ze een dag bij ons op het terrein zouden mogen doorbrengen. Nu, vlak voor kerst, was dit een ideale mogelijkheid. Met de bus en kombi konden we bijna 40 kinderen ophalen. ’s Morgens hadden we eerst de kerstdienst en mochten de vijf oudste kinderen van het semi-internaat opnieuw opdraven voor het verhaal van de wijzen. Na de dienst was er een heerlijke warme maaltijd en mochten de kinderen de hele middag vrij spelen en gebruik maken van het zwembad, de zandbak, de speeltuin, de trampoline, etc. De kinderen hebben ervan genoten. Sommige kinderen verlaten nooit hun eigen wijk en dit was voor hun dan ook het uitje van het jaar. 















Wij kijken terug op twee mooie kerstfeesten en op een enerverend jaar. Er zijn ontzettend veel veranderingen geweest. We willen jullie bedanken voor jullie trouwe ondersteuning in gebed en financiën! We wensen jullie een goed en gezegend nieuw jaar toe en kijken uit naar wat God zal gaan doen in het komende jaar!

vrijdag 16 december 2016

Een speciale verjaardag

Verschillende keren hebben we op deze weblog en in onze nieuwsbrief aandacht besteed aan vier broertjes en hun moeder. In 2013/2014 woonden de jongens één jaar lang bij ons in het kindertehuis. Nadat ze teruggeplaatst waren, ging het in april 2016 helaas weer mis. Moeder draaide helemaal door en kon niet meer voor haar kinderen zorgen. Opnieuw kwamen de jongste drie in een kindertehuis terecht. Sindsdien hebben we regelmatig contact. Zowel met de drie jongens, als met hun moeder en de oudste zoon. De laatste woont nog wel bij zijn moeder in huis. Hieronder een update. Inmiddels zijn de jongens 14, 11, 7 en 4 jaar oud. Vanwege privacy zullen we geen namen vermelden. 

Inmiddels zijn we meer dan een half jaar verder en gaat het met moeder een stuk beter. Aan de ene kant komt ze nog behoorlijk depressief over. Ze zit veel binnen en verlaat zo min mogelijk haar huis. Maar aan de andere kant zien we ook weer een beetje hoop. Ze heeft aangegeven graag weer voor haar kinderen te willen zorgen, maar daarvoor moet ze eerst goedgekeurd worden om te mogen werken. Helaas is ze vorige maand weer afgekeurd, maar ze ziet uit naar het moment dat ze weer kan gaan werken. “Dan moet ik wel het huis uit,” geeft ze zelf aan. Ze maakt zich grote zorgen om haar oudste zoon. Terecht denken wij. Hij gaat om met verkeerde vrienden, experimenteert met drugs en heeft inmiddels een nacht in de cel gezeten, omdat hij iemand met een motor heeft aangereden. Gelukkig was het niet ernstig.















Eén keer in de maand gaat ze bij de andere drie jongens op bezoek. Meestal mag ze twee uurtjes blijven en daarna moet ze weer terug naar huis. Gelukkig konden we, op haar verzoek, vorige maand een langere ontmoeting regelen bij ons op het terrein. Eerst haalden we moeder en haar oudste zoon op. We konden merken dat ze erg gespannen was. Normaal praat ze honderduit, maar nu zei ze bijna niks. Logisch, want zodra ze haar huis moet verlaten, voelt ze zich niet veilig. Daarna haalden we de drie jongens op. Op ons terrein kwam moeder langzaam een beetje los. Samen vissen, samen op te trampoline springen en kijken hoe de jongens zich in het zwembad vermaakten. Voor alle vijf was het een positieve middag.

Sinds de dag dat de drie jongens in april 2016 uit huis werden geplaatst, waren ze niet meer terug geweest in hun oude huis. Twee weken geleden kwam daar gelukkig verandering in. Begin december was moeder jarig en haar grootste wens was het vieren van haar verjaardag samen met haar kinderen. Het kindertehuis had voor taart, frisdrank en een cadeautje gezorgd. Wij, van onze kant, zouden de drie jongens ophalen en meenemen naar hun moeder en broer. Ondanks dat het afscheid emotioneel was, was het bezoek een groot succes. Stoeien op het matras van moeder, grapjes maken en een beetje kattenkwaad uithalen. We konden merken dat het voor alle vijf goed was om weer samen te zijn in hun vertrouwde omgeving.