zaterdag 14 januari 2017

Kampvuur en kussengevecht

Op dit moment is het in Brazilië zomervakantie. Begin februari gaan de scholen van start met het nieuwe schooljaar en zal ook het semi-internaat weer beginnen. Maar dan met het gebruik van de bus en een flinke toename van het aantal kinderen. De komende weken zullen we gebruiken om de meest arme families bij ons in de buurt te bezoeken en om te kijken of hun kinderen in aanmerking komen voor het semi-internaat. Meer hierover in ons volgende blogbericht. Deze keer vertellen we meer over de twee logeerpartijen die we tijdens de vakantie inmiddels hebben gehad.

De eerste keer waren de kleintjes van het semi-internaat aan de beurt. Vijf kinderen tussen de 4 en 7 jaar oud. Donderdagochtend haalden we ze op. Eén nachtje zouden ze blijven slapen en vrijdagmiddag zouden ze weer naar huis toe gaan. De meeste kinderen hebben thuis geen fatsoenlijk bed en sommigen slapen op een oud matras op de grond. Toen een vijfjarige jongen zijn logeerbed zag, vroeg hij: “Mag ik nu al gaan slapen?” Iedere keer als hij zijn bed zag, begon hij weer: “Wat een lekker bedje. Ik zou nu wel willen slapen.” Beide middagen hebben de kinderen uren in het zwembad doorgebracht en hebben ze heel wat watervrees overwonnen. Tijdens het semi-internaat hebben de kleintjes meestal niet de kans om te zwemmen, maar nu grepen ze deze met beide handen aan. Van voorzichtig het water in stappen, tot springen, duiken en onder-water-zwemmen. Het zwembad is trouwens ondiep. Een vijfjarige komt met zijn voeten op de bodem.















Afgelopen week waren de meiden tussen de 8 en 11 jaar oud aan de beurt. Weer hetzelfde idee als bij de kleintjes. Oftewel één nachtje logeren en veel zwemmen. Daarnaast waren de meiden op hun tijdelijke slaapkamer te vinden om te spelen met barbies. Of zaten ze bij ons aan tafel spelletjes te spelen, te puzzelen of te kleuren. ’s Avonds maakten we een kampvuur en mochten de meiden de liedjes kiezen om te zingen. Bijna alle liedjes van het semi-internaat kwamen voorbij, inclusief een aantal kerstliedjes. Het kussengevecht, met onze deelname, kon uiteraard niet ontbreken voor het slapen gaan. Toen we bij het weggaan vroegen: “Wat vond je het allerleukste?”, kregen we als antwoord: “Het zwemmen, het kussengevecht, het kampvuur, het samen naar de bakker gaan … uhm … eigenlijk alles!”

Beide logeerpartijen waren een groot succes. Behalve dat het voor de kinderen natuurlijk een geweldige ervaring is, is dit voor ons een ideale mogelijkheid om de kinderen beter te leren kennen en veel individuele aandacht te geven. Andersom leren de kinderen ons ook op een andere manier kennen. Volgende week zijn de jongens tussen de 8 en 11 jaar oud aan de beurt. Gevolgd door de kinderen van 12 en 13 jaar oud. Daarnaast komen er ook kinderen logeren die niet op het semi-internaat zitten.


vrijdag 30 december 2016

Twee keer Kerst

Vorig week konden we tot twee keer toe het kerstfeest vieren. De eerste keer met ongeveer 25 kinderen van het semi-internaat. Drie dagen later deden we het feest nog eens uitgebreid over met bijna 40 kinderen uit de wijk Macuco. Twee verschillende groepen kinderen, twee verschillende feesten, maar één thema: “Jezus, het mooiste cadeau van God voor ons.” Hieronder schrijven we meer over deze feesten.

Met de kinderen van het semi-internaat waren we ruim een maand bezig met de voorbereidingen voor Kerst. Iedere week leerde Bernard de kinderen een nieuw kerstlied aan, zodat ze uiteindelijk zes verschillende kerstliedjes kenden. Zes kinderen oefenden extra hard op de cajon, zodat ze ook tijdens het kerstfeest mochten spelen. Netty vertelde iedere dinsdag een Bijbelverhaal dat met kerst te maken had, zoals de aankondiging van de geboorte van Jezus. Daarnaast leerden de kinderen Jesaja 9:6 uit het hoofd. Tot slot maakte Susanne iedere donderdag een kerstwerkje met de kinderen. Twee weken voor het feest werd ook de eetzaal aangekleed, werden alle gemaakte werkjes opgehangen en kwamen de kinderen steeds meer in de kerststemming.















Dinsdag 20 december was het dan zover. Inmiddels was de zomervakantie al begonnen en waren alle kinderen vrij. Met de ochtend- en middaggroep samen vierden we het kerstfeest. We begonnen met een dienst. De kerstliedjes werden gezongen, we keken naar een filmpje en Netty vertelde het verhaal van de wijzen. De vijf oudste kinderen speelden hierbij de rollen van Jozef, Maria, en de wijzen. Net zoals de wijzen een cadeau gaven aan de pasgeboren Jezus, hadden de kinderen ook nu de opdracht gekregen om een cadeau te geven aan Jezus. Sommige kinderen hadden een kaart of tekening gemaakt. Andere kinderen hadden bloemen geplukt. Na de dienst, was er taart, frisdrank en nog meer lekkers en mochten de kinderen vrij spelen.

Vrijdag vierden we opnieuw kerst, maar nu met de kinderen uit Macuco. Eén keer in de twee weken helpen we daar mee met een kinderclub op zaterdagochtend. Nadat er eerder al acht kinderen uit deze sloppenwijk bij ons hadden gelogeerd, hadden we de kinderen beloofd dat, zodra de bus er zou zijn, ze een dag bij ons op het terrein zouden mogen doorbrengen. Nu, vlak voor kerst, was dit een ideale mogelijkheid. Met de bus en kombi konden we bijna 40 kinderen ophalen. ’s Morgens hadden we eerst de kerstdienst en mochten de vijf oudste kinderen van het semi-internaat opnieuw opdraven voor het verhaal van de wijzen. Na de dienst was er een heerlijke warme maaltijd en mochten de kinderen de hele middag vrij spelen en gebruik maken van het zwembad, de zandbak, de speeltuin, de trampoline, etc. De kinderen hebben ervan genoten. Sommige kinderen verlaten nooit hun eigen wijk en dit was voor hun dan ook het uitje van het jaar. 















Wij kijken terug op twee mooie kerstfeesten en op een enerverend jaar. Er zijn ontzettend veel veranderingen geweest. We willen jullie bedanken voor jullie trouwe ondersteuning in gebed en financiën! We wensen jullie een goed en gezegend nieuw jaar toe en kijken uit naar wat God zal gaan doen in het komende jaar!

vrijdag 16 december 2016

Een speciale verjaardag

Verschillende keren hebben we op deze weblog en in onze nieuwsbrief aandacht besteed aan vier broertjes en hun moeder. In 2013/2014 woonden de jongens één jaar lang bij ons in het kindertehuis. Nadat ze teruggeplaatst waren, ging het in april 2016 helaas weer mis. Moeder draaide helemaal door en kon niet meer voor haar kinderen zorgen. Opnieuw kwamen de jongste drie in een kindertehuis terecht. Sindsdien hebben we regelmatig contact. Zowel met de drie jongens, als met hun moeder en de oudste zoon. De laatste woont nog wel bij zijn moeder in huis. Hieronder een update. Inmiddels zijn de jongens 14, 11, 7 en 4 jaar oud. Vanwege privacy zullen we geen namen vermelden. 

Inmiddels zijn we meer dan een half jaar verder en gaat het met moeder een stuk beter. Aan de ene kant komt ze nog behoorlijk depressief over. Ze zit veel binnen en verlaat zo min mogelijk haar huis. Maar aan de andere kant zien we ook weer een beetje hoop. Ze heeft aangegeven graag weer voor haar kinderen te willen zorgen, maar daarvoor moet ze eerst goedgekeurd worden om te mogen werken. Helaas is ze vorige maand weer afgekeurd, maar ze ziet uit naar het moment dat ze weer kan gaan werken. “Dan moet ik wel het huis uit,” geeft ze zelf aan. Ze maakt zich grote zorgen om haar oudste zoon. Terecht denken wij. Hij gaat om met verkeerde vrienden, experimenteert met drugs en heeft inmiddels een nacht in de cel gezeten, omdat hij iemand met een motor heeft aangereden. Gelukkig was het niet ernstig.















Eén keer in de maand gaat ze bij de andere drie jongens op bezoek. Meestal mag ze twee uurtjes blijven en daarna moet ze weer terug naar huis. Gelukkig konden we, op haar verzoek, vorige maand een langere ontmoeting regelen bij ons op het terrein. Eerst haalden we moeder en haar oudste zoon op. We konden merken dat ze erg gespannen was. Normaal praat ze honderduit, maar nu zei ze bijna niks. Logisch, want zodra ze haar huis moet verlaten, voelt ze zich niet veilig. Daarna haalden we de drie jongens op. Op ons terrein kwam moeder langzaam een beetje los. Samen vissen, samen op te trampoline springen en kijken hoe de jongens zich in het zwembad vermaakten. Voor alle vijf was het een positieve middag.

Sinds de dag dat de drie jongens in april 2016 uit huis werden geplaatst, waren ze niet meer terug geweest in hun oude huis. Twee weken geleden kwam daar gelukkig verandering in. Begin december was moeder jarig en haar grootste wens was het vieren van haar verjaardag samen met haar kinderen. Het kindertehuis had voor taart, frisdrank en een cadeautje gezorgd. Wij, van onze kant, zouden de drie jongens ophalen en meenemen naar hun moeder en broer. Ondanks dat het afscheid emotioneel was, was het bezoek een groot succes. Stoeien op het matras van moeder, grapjes maken en een beetje kattenkwaad uithalen. We konden merken dat het voor alle vijf goed was om weer samen te zijn in hun vertrouwde omgeving.



vrijdag 2 december 2016

Bus gekocht

Twee maanden later dan verwacht, maar nu is het zover: DE BUS IS GEKOCHT! Woensdag 30 november kwam Netty terug uit Belo Horizonte en vertelde ze ons dit goede nieuws. Het is een kleine bus (30 plaatsen) uit het jaar 2012. Dat betekent dat we er nog 11 jaar plezier van kunnen hebben. Volgens de wet mag een bus voor het vervoer van kinderen niet ouder zijn dan 15 jaar. Vrijdag 9 december arriveerde hij op het terrein en kon Bernard eindelijk zijn eerste rondje rijden.

Eigenlijk hadden we gehoopt dat de bus eind september al in ons bezit zou zijn. Maar helaas … het liep anders. Netty was van plan om met een bevriende mechanicus naar São Paulo te reizen om daar een aantal bussen te bekijken. Van te voren was er op internet uitgebreid onderzoek gedaan naar geschikte tweedehands bussen. Helaas moest de mechanicus tot twee keer toe afzeggen. De eerste keer werd hij opgeroepen om in een zaak te getuigen. En de tweede keer was hij aan de beurt van een medisch onderzoek waarvoor hij al maanden op de wachtlijst stond. Wij vroegen ons af wat Gods bedoeling hiermee was. “Moest Netty niet naar São Paulo, maar naar een andere stad omdat God een andere bus op het oog had?”















Half november kon Netty voor de eerste keer naar Belo Horizonte. Daar vond ze een geschikte bus. Er was alleen één probleem … de bus was duurder dan het beschikbare budget. Een paar dagen later kregen we een onverwacht appje uit Nederland. Een anonieme gever had een groot bedrag overgemaakt voor de aankoop van de bus. En dat terwijl niemand in Nederland wist dat er te weinig geld was voor de gevonden bus. Dit kan alleen God doen! Afgelopen woensdag ging Netty opnieuw naar Belo Horizonte om te onderhandelen met de verkoper. De komende dagen moet er nog een aantal documenten in orde worden gemaakt. Als het goed is komt de bus volgende week deze kant op en kan Bernard er eindelijk in rondrijden!

Over twee weken begint in Brazilië de zomervakantie en zullen we zes weken lang geen semi-internaat draaien. Toch zullen er wel regelmatig kinderen bij ons op het terrein te vinden zijn, omdat ze anders alleen op straat zouden rondhangen. Daarnaast zullen er verschillende groepen kinderen bij ons komen logeren. Zowel kinderen die hier vroeger hebben gewoond, als kinderen van het semi-internaat. Tot slot gebruiken we de vakantie om contacten te leggen in de sloppenwijk Esplanada. Vanaf februari zal het aantal kinderen van het semi-internaat dan eindelijk echt gaan groeien. Hier hebben we erg naar uitgekeken.


vrijdag 4 november 2016

Workshops

In onze nieuwsbrief, die vorige week uitkwam, hebben we uitgebreid aandacht besteed aan het semi-internaat en hoe een dagprogramma er gemiddeld uitziet. Naast de maaltijden, de kinderdiensten, het maken van huiswerk en het vrij spelen, mogen de kinderen ook meedoen met twee andere lessen: handvaardigheid en muziekles. De eerste is verplicht en de tweede vrijwillig. Hieronder schrijven we hier meer over.

Ieder woensdag komt er een lerares handvaardigheid. Ze is ontzettend creatief en maakt de leukste kunstwerken met de kinderen. Iedere week staat er een andere creatieve vaardigheid op het programma en worden er andere materialen gebruikt. Papier, stof, brooddeeg, verf, zand en zelfs rijst en bruine bonen hebben we al voorbij zien komen. Een kat van plastic flessen, een vliegtuig van wegwerpmateriaal, kleien met brooddeeg, een schilderij voor de verjaardag van Netty. Iedere week laten de kinderen trots hun nieuwste creaties zien. Het is mooi om te zien dat de kinderen op deze manier hun creativiteit kunnen ontwikkelen en leren om geconcentreerd met iets bezig te zijn.















Daarnaast hebben de kinderen de mogelijkheid om muziekles te krijgen van Bernard. Vorig jaar hebben we een cajon gekocht. De kinderen van het kindertehuis hebben hier toen dankbaar gebruik van gemaakt. Nu zijn de kinderen van het semi-internaat aan de beurt. Met een paar eenvoudige ritmes kunnen ze al snel met een liedje meespelen. Toch is dit in het begin nog best lastig. Zodra de gitaar erbij komt, raken ze de tel kwijt. Maar als er daarna ook nog bij gezongen wordt, wordt het helemaal moeilijk om standvastig hetzelfde ritme te blijven spelen. Als dit na een paar keer oefenen lukt, mogen de kinderen meespelen tijdens de kinderdiensten. Dit vinden ze geweldig en ze vechten er bijna om wie er mag spelen. Inmiddels hebben we een schema gemaakt met wie wanneer aan de beurt is. Vier jongens van 11 en 12 jaar oud uit de ochtendgroep zijn ontzettend fanatiek. Twee keer in de week krijgen ze nu les en ’s morgens vroeg overleggen ze al met elkaar wie welk liedje tijdens de kinderdienst zal spelen.

In de toekomst willen we meer van dit soort workshops aanbieden. Net zoals de muziekles, zullen deze workshops vrijwillig zijn. Het ene kind heeft bijvoorbeeld meer affiniteit met muziek en het andere meer met koken en bakken. Bij de muziekles wordt al snel duidelijk wie er wel en geen aanleg heeft. De kinderen zonder ritmegevoel haken meestal vlug af. Door deze workshops kunnen de kinderen ontdekken waar hun interesses en talenten liggen. Wel merken we dat de kinderen snel tot een succeservaring moeten komen. Hun doorzettingsvermogen is ontzettend laag en de kinderen zijn geneigd om snel op te geven. Maar misschien is dit juist een mooie gelegenheid om hieraan te werken.


vrijdag 28 oktober 2016

Nieuwsbrief

Nadat begin april de kinderen van het kindertehuis vertrokken, was het een aantal maanden erg rustig op het terrein van Horeb. Geen kinderen in de speeltuin of in het zwembad, een ongebruikte eetzaal en minder boodschappen. We keken uit naar het moment dat we weer meer kinderen mochten ontvangen. Op dinsdag 2 augustus was het dan zover en begonnen we met het semi-internaat. De maanden daarvoor stonden in het teken van uitrusten, opruimen, contacten leggen, materialen uitzoeken en het halen van het busrijbewijs. Nu zijn de speeltuin en het zwembad weer gevuld met kinderen, wordt de eetzaal weer gebruikt en is de boodschappenlijst een stuk langer. In deze nieuwsbrief vertellen we meer over het semi-internaat.

Heb je de nieuwsbrief niet in je mailbox ontvangen? Meld je dan aan in de rechterkolom.


















Wist je dat we in juni 2017 op verlof willen komen naar Nederland? De exacte data zijn nog niet bekend. Waarschijnlijk blijven we drie of vier weken. We zien er naar uit om iedereen weer te zien en komen graag presentaties geven in kerken en op scholen. Hiervoor kun je contact opnemen met ons TFC: info.bernardensusanne@gmail.com.