zondag 25 september 2016

Camera op bezoek

Op dit moment hebben we opnieuw een aantal Nederlanders op bezoek, vijf in totaal. Inmiddels is het de vierde vrijwilligersgroep van dit jaar. Het is mooi om te zien dat er zoveel mensen in Nederland betrokken zijn bij dit zendingswerk. Helemaal bijzonder is het dat er mensen zijn die geld en tijd opzij zetten om het werk met eigen ogen te kunnen zien en daarnaast bereid zijn om de handen flink uit de mouwen te steken. Twee leden van de huidige groep kwamen met een bijzonder doel. Het schieten van honderden videobeelden om te gebruiken als promotiemateriaal voor Horeb.

Fabian en Ineke Akker hebben een eigen bedrijfje: Media in a Box. Hun werkterrein ligt op het gebied van video- en fotografie. Nu zijn ze twee weken bij ons om te filmen, zodat de achterban van Horeb en die van ons een beter beeld krijgen van het werk. Zelf maken ze trouwens ook deel uit van de achterban van Horeb, dus doen ze dit gratis. In het begin moesten de kinderen en wij wel even wennen aan de camera. Ben je aan zingen, staat er een camera voor je neus. Ben je eten aan het opscheppen, kijkt er een camera mee. Geef je een kind op zijn kop, brengt een camera het in beeld. Ga je boodschappen doen, loopt er een camera achter je aan. Gelukkig is niks live en wordt er nog van alles geknipt en geplakt. We beseffen ons dat dit voor jullie een ideale mogelijkheid is om meer van het werk te zien. Er worden meerdere filmpjes gemaakt, zodat de verschillende facetten van het werk goed in beeld komen. De komende maanden zullen we regelmatig zo’n filmpje op onze weblog plaatsen. Om jullie warm te maken, delen we hieronder alvast één filmpje. Dit is de “making of” van een aantal dagen filmen. Dit zijn nog niet de uiteindelijke beelden, maar het laat wel mooi zien hoe het filmen in zijn werk gaat.

vrijdag 9 september 2016

Naar Macuco

Eén keer in de twee weken reizen we af naar Macuco, een arme wijk, drie kwartier bij ons vandaan. Hier woont Suzana. Iedere zaterdagochtend organiseert zij een kinderdienst in een soort garage. Eén keer in de twee weken helpen we haar. Macuco is vergelijkbaar met de wijken waaruit wij de kinderen van het semi-internaat ontvangen. Veel armoede, criminaliteit en drugsgebruik. Kortom een vergeten wijk.

Wij zijn blij dat Suzana het initiatief heeft genomen om iets voor de kinderen in deze wijk te doen. Inmiddels zijn we tien keer geweest, dus langzamerhand leren we de kinderen een beetje kennen. Iedere week komen er ongeveer 15 kinderen, maar de samenstelling wisselt continu. In totaal hebben we al zo’n 40 kinderen gezien. Sommige kinderen komen bijna altijd, maar er zijn er veel die zo nu en dan komen. Ook tijdens de diensten is het soms een komen en gaan van kinderen. Aangezien het in een soort garage is en de garagedeur wijd open staat, kunnen de kinderen makkelijk in en uit lopen. Een open deur laat aan de ene kant zien dat iedereen welkom is, maar aan de andere zorgt het wel voor veel beweging en onrust. Gebeurt er iets op straat, dan is de aandacht direct weg. Veel kinderen komen standaard te laat, maar ja … dit hoort nou eenmaal bij de cultuur, dus daar zullen we mee moeten leren leven.

We beginnen de kinderdiensten standaard met gebed en muziek. De kinderen vinden het geweldig dat Bernard zijn gitaar meeneemt en vinden het heel interessant dat hij liedjes zingt. We kunnen merken dat ze dit niet gewend zijn. Een aantal kinderen zingt enthousiast mee. De rest kijkt geïnteresseerd toe. Niet omdat ze het niet leuk vinden, maar puur omdat ze niet gewend zijn om zelf te zingen. Gelukkig hoeft Bernard nooit alleen te spelen. Iedere keer krijgt hij hulp van een 13-jarige jongen die vroeger bij ons heeft gewoond. Bernard heeft hem cajon leren spelen en nu komt dit mooi van pas. Hij is heel trouw en staat ons tegenwoordig om 8 uur ’s morgens al op te wachten. Helaas gaat hij niet meer naar de kerk, maar we zijn blij dat hij met ons mee gaat. Dan hoort hij toch nog een christelijke boodschap.

Na het zingen volgt er standaard een bijbelverhaal. Meestal vertelt Suzana dit. Ze organiseert deze kinderdiensten nu ongeveer twee jaar en het is mooi om te zien hoe ze hierin groeit. De mimiek en de intonatie worden steeds beter. Ook de aandacht van de kinderen weet ze steeds langer vast te houden. Na het verhaal is onze Susanne aan de beurt met Patrício, het intelligent ezeltje. Althans … dat vindt hij zelf. Maar meestal heeft hij het verhaal niet helemaal goed begrepen en geeft hij er zijn eigen draai aan. Dan is het aan de Braziliaanse Suzana om Patrício nog een keer de kern van het verhaal uit te leggen. Na de poppenkast sluiten we soms af met een werkje of krijgen de kinderen wat lekkers. We zijn blij met deze plek en dankbaar dat we een steentje bij kunnen dragen. We hopen en bidden dat deze plek een plek mag zijn waar de kinderen geloof, hoop en liefde vinden.


vrijdag 26 augustus 2016

De eerste weken zitten erop

Inmiddels zijn we al weer vier weken bezig met het semi-internaat. Hoog tijd om jullie een beetje bij te praten. In juli waren we nog druk bezig met de voorbereidingen. Contacten leggen, materialen voorbereiden en de eetzaal anders inrichten, zodat daar plek zou zijn om te puzzelen, te tekenen of met duplo of poppen te spelen. We keken uit naar het moment dat we echt konden beginnen. Op dinsdag 2 augustus was het zover en haalden we voor het eerst een aantal kinderen op. Zolang de grote bus nog niet is aangeschaft, doen we dat met het kombibusje. Twaalf kinderen ’s morgens en twaalf kinderen ’s middags. Meer passen er helaas niet in het kombibusje.

Drie waarden, die voor ons belangrijk zijn, willen we er graag uitlichten. Ten eerste geloven we dat ieder kind het recht heeft om het evangelie te horen. Oftewel dat hij de mogelijkheid heeft om de Here Jezus te leren kennen als Verlosser en als de Zoon van de levende God. Alle kinderen zijn welkom. Ongeacht afkomst of religie. Maar we vertellen wel over de Here Jezus. Daarom bidden we met de kinderen, horen ze Bijbelverhalen en leren ze Bijbelteksten uit het hoofd. Daarnaast zingen we iedere dag met de kinderen een aantal christelijke kinderliedjes. Eigenlijk was het de bedoeling dat we er iedere dag drie of vier zouden zingen. Maar de kinderen vinden het zo leuk, dat ze iedere keer om meer vragen. “Lees je Bijbel, bid elke dag” in het Portugees, Nederlands en Engels. Liedjes met en zonder gebaren. De kinderen genieten zichtbaar. En wij ook. Het zijn liedjes die makkelijk in je hoofd blijven hangen, dus in de loop van de dag hoor je kinderen en zelfs personeelsleden nog regelmatig de liedjes zingen.
















Ten tweede geloven we dat ieder kind het recht heeft om kind te zijn en het recht heeft om te spelen in een veilige omgeving. De kinderen komen uit arme wijken met veel problemen, zoals drugs- en alcoholverslaving en de bijkomende criminaliteit die daarmee hand in hand gaat. Kortom geen veilige omgeving om kind te zijn en om ongestoord te kunnen spelen. Door de armoede hebben de kinderen daarnaast weinig om mee te kunnen spelen. Wij bieden een veilige omgeving aan met genoeg mogelijkheden om te spelen. Denk bijvoorbeeld maar aan een speeltuin, een zandbak, een zwembad, een voetbaltafel en een oer-Hollandse sjoeltafel. Eén dagdeel gaan de kinderen naar school. Het andere dagdeel zijn ze bij ons te vinden. Uiteraard bieden we een programma aan met de kinderdiensten en huiswerkbegeleiding. Maar daarnaast zorgen we er ook voor dat er genoeg tijd overblijft om te spelen, zodat de kinderen weer echt kind kunnen zijn.

Ten derde geloven we dat het belangrijk is om zelf een goed voorbeeld voor de kinderen te zijn. De kinderen komen uit een omgeving waar schelden en geweld aan de orde van de dag zijn. Ook bij hen in huis. Wij willen laten zien dat je ook op een andere manier met mensen kunt omgaan. Zonder schelden of geweld. We geven de kinderen veel persoonlijke aandacht. Regelmatig krijgen ze een schouderklopje, een aai over de bol of een dikke knuffel.  De kinderen hebben deze aandacht nodig. Al onze woorden en daden moeten met liefde gekruid zijn, zoals je dat zo mooi in het Portugees kunt zeggen. Onze handelingen worden gezien door de kinderen. Hoe ga je met elkaar om als man en vrouw? Hoe ga je met andere volwassenen om? Hoe los je meningsverschillen op? Wat houdt het in om als christen te leven? Niet alleen in onze woorden willen we getuigen van de Here Jezus, maar bovenal ook in onze daden.


vrijdag 5 augustus 2016

Wintervakantie

Afgelopen dinsdag zijn we begonnen met het semi-internaat. We hadden er erg naar uitgekeken en waren afgelopen weken druk bezig met de voorbereidingen. Het was mooi om weer zoveel kinderen op het terrein te hebben en actief bezig te zien. Kinderen in de speeltuin, samen zingen, luisteren naar een bijbelverhaal en spelletjes spelen. De eerste drie dagen waren intensief, maar we hebben ervan genoten. Over twee weken zullen we hier meer over schrijven. Maar eerst meer over de wintervakantie. 

Eind juli waren de scholen in Brazilië twee weken vrij en kwamen er veel kinderen bij ons op bezoek. In totaal mochten we 25 kinderen ontvangen. Kinderen die hier vroeger hebben gewoond, kinderen die in 2012 op het semi-internaat zaten en kinderen die we via-via kennen. Tien van hen bleven een paar dagen logeren. Van die tien sliepen er vijf bij ons in huis. Allemaal jongens tussen de 8 en 12 jaar oud. Ze keken hun ogen uit bij ons aan de ontbijttafel. Broodbeleg is voor hen een luxe en krijgen ze nooit. Om het niet te overweldigend te maken, hadden we er bewust voor gekozen om maar drie soorten beleg op tafel te zetten. Maar ook hier verbaasden ze zich over. Van onze kant verbaasden wij ons erover hoeveel ze aten. Het was een drukke en gezellige boel bij ons in huis. Ook de kinderen die er alleen overdag waren, waren veel bij ons te vinden. Ze weten precies waar de spelletjes staan en vinden het heel leuk om te puzzelen, te tekenen of met ander speelgoed te spelen. Ondertussen waren de andere kinderen buiten aan het zwemmen, vliegeren of vissen. Per dag werden er soms wel dertig vissen gevangen. ’s Avonds werden ze schoongemaakt, gebakken en uiteraard opgegeten.
















Op hetzelfde moment hadden we drie weken lang bezoek van een Nederlandse vrijwilligers groep. Zeven volwassenen en twee kinderen. Het was heel bijzonder om te zien hoe de Braziliaanse kinderen omgingen met de Nederlandse kinderen. Ondanks dat ze elkaars taal niet spraken, konden ze heel goed met elkaar spelen. Afgelopen dinsdag zijn de Nederlanders vertrokken, maar nog regelmatig praten de Braziliaanse kinderen over het Nederlandse bezoek. Twee momenten willen we er graag even uitlichten. Op een avond hadden de Nederlanders hamburgers gekocht. Bij het kampvuur werden ze opgegeten. Daarna werd de gitaar erbij gepakt en zongen we om en om Nederlandse en Braziliaanse liedjes. Beide groepen waren zichtbaar aan het genieten. Een week later werd er een sportmiddag georganiseerd. Vooral een spel waarbij er ballonnen kapot getrapt moesten worden en een spel waarbij er met zakjes water naar elkaar gegooid mocht worden, viel erg in de smaak. 

We hebben een goede tijd gehad met de Nederlanders en mochten zien dat ze er op het juiste moment waren. In maart van dit jaar hadden we ook een Nederlandse groep op bezoek. Zij waren er toen getuige van hoe we afscheid namen van de kinderen, die hier jaren hadden gewoond. Ook waren ze bij de afscheidsdienst, die voor de kinderen werd georganiseerd. Dat was de afsluiting van een lange periode. Nu gaan we een nieuwe periode in. Zonder subsidie of bemoeienis van de overheid. De afgelopen weken mochten de Nederlanders meemaken hoe we ons voorbereidden op het semi-internaat. Afgelopen maandag waren ze bij de openingsdienst, die deze nieuwe periode inluidde. Bij het afscheid vertelden ze stuk voor stuk dat ze graag een keer terug wilden komen.


vrijdag 22 juli 2016

Transport

Nog één week en dan beginnen we officieel met het semi-internaat. Vanaf dinsdag 2 augustus zullen we iedere dinsdag, woensdag en donderdag kinderen opvangen uit twee sloppenwijk uit de buurt. Hun ouders hebben geen geld om hun kinderen te brengen, dus we zullen ze zelf ophalen en wegbrengen. Aangezien we op dit moment nog geen bus hebben, doen we dat voorlopig met het kombibusje. Waarschijnlijk beginnen we met 15 kinderen ’s morgens en 15 ’s middags. Het geld voor de bus is inmiddels al binnen, maar hij moet nog worden gekocht. Zodra de bus er is, zal het aantal kinderen oplopen tot 50 ’s morgens en 50 ’s middags.

Vorige week is Bernard geslaagd voor zijn busrijbewijs. Het examen is totaal anders dan we in Nederland gewend zijn. Op de ochtend van het examen moeten alle kandidaten zich om 6:15 uur melden op de plek van het examen. Rond 7 uur beginnen de examens en dan moet je wachten tot je aan de beurt bent. Het examen duurt maar liefst drie minuten! In die drie minuten rij je één rondje waarin je twee soorten hellingproeven moet doen, een stukje achteruit moet rijden en moet fileparkeren. Verder moet je uiteraard goed in je spiegels kijken, richting aangeven, etc. Het examen vindt plaats in een rustige wijk, waar bijna geen verkeer is. Verkeersinzicht is blijkbaar niet belangrijk. Het enige wat je moet doen, is het rondje perfect rijden. Klinkt heel eenvoudig, maar dat is het niet. De eerste keer was Bernard dan ook gezakt. De reden: hij was één keer vergeten zijn richtingaanwijzer uit te zetten. Later hoorden we dat ze bijna iedereen de eerste keer laten zakken. Waarom? Waarschijnlijk om meer geld te verdienen. Gelukkig ging het de tweede keer wel goed.
















“Hoe gaat het eigenlijk met jullie auto?” Vanuit Nederland krijgen we regelmatig deze vraag. In mei 2015 hielden we een actie om een auto te kunnen kopen. Helaas hebben we al behoorlijk wat problemen met de auto gehad. Een aantal kleine reparaties die we ingecalculeerd hadden. Maar ook een grote reparatie, waardoor de auto een aantal maanden stil heeft gestaan. In januari hield het centraal besturingssysteem ermee op. Dit is een klein kastje waar alle elektronica van de auto bij elkaar komt. Als deze niet werkt, kun je niet rijden. Helaas kon dit onderdeel niet gerepareerd worden, dus moesten we op zoek naar een nieuw kastje. Toen kwamen we er achter dat hij niet meer leverbaar was. (We hebben het over een auto uit 2002.) Een vergelijkbaar kastje uit een ander model auto werkte niet. Dit hadden we eerst geprobeerd, maar na drie weken begaf die het ook. De enige optie die overbleef was zoeken naar een sloopauto (hetzelfde jaar, type en model) waar het betreffende onderdeel in goede staat in zou zitten. Bij ons in de buurt was zo’n kastje nergens te vinden, maar uiteindelijk heeft de garagehouder het onderdeel in Belo Horizonte weten te vinden. Nu rijdt de auto weer goed,  maar we zijn bang dat er nog meer verborgen gebreken zijn. We twijfelen of het niet beter is om de auto voor een klein prijsje te verkopen en een andere te kopen.

De bus op de foto werd tot 2012 gebruikt voor het semi-internaat. Daarna werd hij verkocht, want een bus voor het vervoer van kinderen mag niet ouder zijn dan 15 jaar.

vrijdag 8 juli 2016

Sportdag

In ons vorige bericht schreven we over ons bezoek aan het kindertehuis en het semi-internaat in 2012. Op één van de dagen hadden we toen een soort sportdag georganiseerd. Op onze laptop kwamen we een paar leuke filmpjes tegen die een mooie impressie geven van deze sportdag. Met veel plezier bekeken we ze. Wat hadden de kinderen een lol en wat waren ze fanatiek. Maar wat waren ze toen nog klein. Veel kinderen zien we nog regelmatig, maar inmiddels zijn ze allemaal vier jaar ouder. Twee filmpjes willen we graag delen.





vrijdag 24 juni 2016

Semi-internaat

Deze keer gaan we vier jaar terug in de tijd. Naar de zomer van 2012. Ruim twee weken waren we toen in Brazilië om het werk in het kindertehuis te leren kennen. Behalve de 28 kinderen, die daar zeven dagen per week woonden, ontmoetten we zo’n 60 andere kinderen. Drie keer per week waren zij op het terrein van het kindertehuis te vinden. Door nieuwe wetgeving moest dit prachtige werk eind 2012 helaas worden gestopt. Een kindertehuis mocht namelijk geen andere activiteiten meer organiseren. Nu we sinds 1 april een zendingspost zijn en minder overheidsbemoeienis hebben, kunnen we weer beginnen met een semi-internaat. Wij zien het als een groot voordeel dat we in 2012 nog iets hebben kunnen proeven van het functioneren van zo’n semi-internaat.

Hoe zag dat semi-internaat er toen eigenlijk uit? Alle kinderen kwamen uit Cava Grande, een arme wijk in de buurt van het kindertehuis. In de thuissituaties van de kinderen was er sprake van armoede, werkeloosheid, verslaving of zelfs criminaliteit. Voor de kinderen was dit een ideale gelegenheid om even te kunnen ontsnappen uit de realiteit van hun dagelijkse bestaan en om weer echt kind te kunnen zijn. (In de toekomst zullen de kinderen trouwens ook uit andere sloppenwijken komen.) ’s Morgens vroeg werden de kleine kinderen (4 tot 7 jaar) met de bus opgehaald en zaten de grote kinderen (8 tot 12 jaar) op school in Cava Grande. ’s Middags was het precies andersom. De kleintjes gingen naar school en de groten waren op het terrein van het kindertehuis te vinden. Tussen de middag was het altijd heel hectisch. De kleintjes moesten zich omkleden en worden  gedoucht om naar school te kunnen gaan. Sommige kinderen hebben thuis overigens geen stromend water. Om 12 uur arriveerden de groten en schoof iedereen aan voor het middageten. (De belangrijkste, warme maaltijd in Brazilië.) Het tandenpoetsen was geweldig om te zien. Voor 60 kinderen waren er tandenborstels met naam, zodat ieder kind zijn eigen tandenborstel had. Daarna werden de kleintjes met de bus naar school gebracht en kon het programma met de grote kinderen beginnen.



Het programma bestond uit verschillende activiteiten. Aan de ene kant konden de kinderen weer gewoon kind zijn. Je geen zorgen maken of er vandaag wel iets te eten zou zijn of dat je zou worden geslagen door je vader, maar gewoon kunnen voetballen, zwemmen, spelen in de speeltuin, springen op de trampoline of lekker kletsen. Het kon allemaal. Aan de andere kant was er ook aandacht voor serieuze zaken. Er werd gewezen op de noodzaak van goede hygiëne. Er was een leerkracht in dienst die de kinderen hielp met hun huiswerk. En er werd samen gezongen, gebeden en gelezen uit de Bijbel. De kinderen konden met eigen ogen zien en ervaren hoe de liefde van Jezus Christus werkt. In woord en in daad. De afgelopen jaren kwamen wij nog regelmatig in Cava Grande. Vaak zagen we de kinderen die vroeger naar het semi-internaat gingen. Zodra ze de kombibus van het kindertehuis herkenden, begonnen ze al te zwaaien. We konden merken dat ze heel positief terug keken op hun tijd op het semi-internaat. Behalve de kinderen, zagen we dat sommige ouders ook blijvend ten goede zijn veranderd. Door het semi-internaat konden de moeders uit de éénoudergezinnen gaan werken, waardoor hun levensstandaard iets verbeterde. Ook zijn er vaders die hun verslaving achter zich lieten en weer een echte vader voor hun kinderen werden. We bidden dat het toekomstige semi-internaat hoop mag brengen in de levens van de meest arme gezinnen in onze omgeving. Vorige week is Netty teruggekomen uit Nederland. Dus binnenkort kunnen we beginnen!